...sa mga nadarama

tao lang rin naman ako diba?

tulad mo...nagkakamali...umiiyak...tumatawa...nakakaramdam ng maraming emosyon...nagmamahal...nasasaktan...

di naman yata naiiwasan ang mga 'yon diba...

ewan ko ba pero parang kakaiba talaga ako...

iba akong umiyak...'yon bang tipong iyak na matagal natatapos...iba akong tumawa...'yon bang tipong tawa na tila nawawalan ng hininga...basta...iba talaga...

dahil ang ibang tao...tuwing nagpapamalas ng mga emosyon...laging may malalim na dahilan...

matinding kalungkutan...labis na kasiyahan...sukdulang galit...

ako...iba naman 'yong aking mga nadarama...

bumubulalas ang aking mga halakhak dahil natatawa ako sa realidad...tumatagos ang aking mga luha hindi dahil sa depresyon o kalungkutan kundi dahil sa galit...

minsan...di ko talaga naiiwasang magdamdam...

minsan...di ko na kasi talaga kaya...

mabigat ang aking mga pinapasan...

malalim ang pinagmumulan ng mga talinghagang sa aki'y bumabagabag...

walang nakaiintindi...

oo...wala...kahit si walt whitman...

sadyang ganito na nga siguro talaga ang aking tadhana...

lahat ay panandalian...sabi nila...

ngunit...hindi...

ang problemang ito'y panghabambuhay...